Cok garipti gercekten...Sabahin 5:30´unda, kapida bir ses...Miyavvv miyavv miyavvv...Garip derinden ve urkutucu...Esimle ben donduk kaldik.O bana bakiyor, ben ona.Dilim baglandi sanki, bir an.En sonunda Pasam diyebildim.Pasa mi yoksa?Esimin gozleri isildadi bir an da.Oysa sirf ben sevdigim icin kabul etmisti Pasa´yi.
Esime:
_Benim bakmaya cesaretim yok,sen bak lutfen, dedim.
Pencereyi araladi goremedi.Kapiya yoneldi.Tum bu olaylar gelisirken, disardan gelen miyav sesleri en yuksek haliyle devam ediyor.
Esim kapiyi acti:
_Yok pasa degil...Dediginde butun sevinclerim huzne birakti yerini.
Miyavvvv, miyavvv, miyavvv....Devam ediyor....Kocaman bir pisicik can havliyle ve cok urkutucu bir sekilde bagiriyor.Soyle bir baktik acaba yarali mi falan diye, yok degil,gayet iyi gorunuyor.Ac olabilecegini dusunerek bir kase sut koyduk kapinin onune.Ses kesildi.Sutunu bitirdikten sonra da gitti.
Ikimizde tuhaf olduk.Bunda da vardir bir hayir, oldu en son cumlelerimiz.
Gun boyu bakindim etrafa, acaba gorur muyum diye, ama yoktu.Daha once de, gormemistim zaten.
Eger sahidim olmasa (esim),ruya gordum, diyerek avutacagim kendimi.Ilginc olan ruya degildi...
Fotoraf Pasamin Albumunden
