Ilk baslarda, bu atasozu beni cok etkilemese de, su an da biliyorum ki gozden irak olan, gonulden de irakmis meger...Aksine ben de, oyle degildir durum, beni etkilememesinin sebebi, bu belki de.
Uzun uzun yillar oncesi, yedigimiz ictigimiz ayri gitmeyen cok sevdigimiz, deger verdigimiz bir arkadasimiz vardi.
Sehir degistirdigimizde bile,kopmamisti iliskilerimiz.Duzenli ariyor, soruyor, geliyor, gidiyorduk.
Daha sonra onun yurtdisina cikmasiyla, bir kopukluk girdi araya.Yilda bir, ya gorusur, ya gorusemez olmustuk.Bazi zamanlarda telefonla...
Bu sekilde, daha, daha da acildi mesafeler.
Yillar sonra, kirk yil dusunsem aklima gelmeyecek, yerde
kesisti yollarimiz.
Afrika´da ne ilginc.
Hos bes ama, nerdeee, o eski gunlerde ki gibi...
O bize, dogal olarak biz ona, o kadar yabancilasmisiz ki.
Eminim ilk tanismalar bile, bizim o halimizden, daha samimi ve ictendir.
Yapilan ve soylenen, hersey o kadar yapay ki, damarlari cekiliyor insanin.
Dort ya da bes ay,ayni kitanin farkli ulkelerinde olup, birbirini arayip sormayan, bir zamanlarin
en iyi, simdininse, "gozden irak olan, gonulden de irak olur"un arkadaslariyiz biz...
Foto Medos Album
